وبلاگم باز هم بی خبر خراب شد و فرصتی داد تا با خودم خلوت کنم.

وبلاگم خراب ، مجلس تعطیل  وروزها یکنواخت  و کسالت بار بود.

با این همه در یکی از همین روزهای کسل، 29 سالگی ام را جشن گرفتم و به شامی و شعری خودم را میهمان کردم .20 شهریور امسال مثل سالهای گذشته نبود برایم اما خوب بود .

کلامی مهدی کروبی بود پس از شکست اصلاح طلبان در انتخابات ریاست جمهوری به همان اندازه که " شکست را می پذیریم" بیشترین وجه کلامی اعضای جبهه مشارکت و سازمان مجاهدین بود در این روزها.

مایل بودم با سران مشارکت و سازمان در مورد این وجه کلامی شان که مکرر بیان شده است گفت و گو کنم و با کروبی در مورد تاسیس شبکه ماهوارهای که به کرات شنیدیم. خصوصا وقتی الطاف مجلس هفتم و شریعتمداری کیهان هم نصیب کروبی و  تصمیمش شد .

 گفتگویم با کروبی و حکایت شبکه ماهواره ای او

گفته شد که مهرماه این شبکه آغاز به کار می کند  ورسالت که همواره از عالم غیب خبر می دهد نیز گفته است که بهروز افخمی در صدد است تا هدیه تهرانی را به عنوان مجری این شبکه برگزیند.

الپر اینجاست تا وبلاگ بیمار مرا  درمان کند.

موفق شد اما آخرین مطلبم را پراند. فکر میکنم  او می توانست آخرین مطلبم که در مور تنها نماینده اصلاح طلب مجلس هفتم و راز صدور ویزا برای وی  بود را بر گرداند اما خودش می گوید که: اگر صفحه را نمی بستی امیدی به بازگشت مطلب بود

ماجرا این بود که آمریکا از میان هیات چند نفره پارلمان ایران تنها به  " مهر انگیز مروتی" تنها نماینده زن اصلاح طلب مجلس هفتم برای حضور در اجلاس سازمان ملل  ویزا داده است .

و مروتی عضو مطرود فراکسیون زنان مجلس هفتم است، کسی که همواره در راهروهای پارلمان به دعواهای زنانه زنان مجلس هفتم از جمله کل کل های عشرت شایق با دیگران لبخند می زد و هر از چند گاهی نیز اخبار مربوط به طرح های تند و تیز زنان مجلس هفتم را در اختیار رسانه ها قرار می داد که یک بار یکی از این طرح ها مربوط به اجبار چادر یا نحوه پوشش زنان در برخی اماکن بود که صدای اعتراض همه را در آورد و او یک گوشه ای در صحن مجلس مظلومانه نظاره گر تذکرات متعدد زنان و مردان اصولگرا در اعتراض به خود  بود.

حال همان زنان و مردان در موضع گیری های اخیر خود گفته اند با توجه به اینکه حداد و یارانش از رفتن به آمریکا باز ماندند، اگر مروتی به ساز مان ملل برود، آنگاه  به مجلس دهن کجی کرده است و حتی  هیات رییسه هم گفته است که حداد عادل اجازه نمی دهد مروتی تنها به کنفرانس سازمان ملل برود.

درحالی که او می تواند به عنوان نماینده پارلمان ایران از موضع اقتدار در این نشست حضور یابد  تا حد اقل از تریبونی فراتر، مواضع ایران در قبال این اقدام آمریکا را بیان کند.

یک عضو شورای مرکزی جمعیت راستی ایثارگران:

شرط سنی نباید برای مجلس خبرگان رهبری مطرح باشد.

این روزها بسیاری از دوستداران و مدافعان استاد مصباح یزدی اظهار نظرهای صریح و روشنی را در باب جایگزینی حکومت " خداسالار"  به جای حکومت " مردمسالاری دینی" مطرح می کنند و حتی مطرح  شد که طلاب جوانی به خارج از کشور  اعزام می شوند که   همانند مصباح به دنبال تشکیل حکومت اسلامی باشند و نسبت به ارجحیت تفکرجریان همسو با مصباح یزدی در مقابل جریان همسو با هاشمی رفسنجانی برای تشکیل دولت اسلامی سخن های بسیاری گفته می شود.

مریم بهروزی ، دبیرکل سیاسی جبهه راستی پیروان خط امام و رهبری:

"گام بعدی اصولگرایان پس از انتخابات شوراها، مجلس  و ریاست جمهوری ، انتخابات خبرگان رهبری است."

سید محمد خاتمی :

"آنهايي كه دمي با امام سر آشتي نداشتند تحت نام راه امام(ره) به نابود آرمانهاي امام (ره) و انقلاب كمر بسته‌اند، من ترديدي ندارم اگر اين روال ادامه يابد اين جريان قطعا در مقابل رهبري معظم انقلاب هم خواهد ايستاد."

**در انتخابات ریاست جمهوری نهم، ناباورانه شاهد بودیم که بسیاری از جریان های مخالف و منتقد هاشمی در مواجهه با احمدی نژاد و طیف هوادار او به موافقان سرسخت هاشمی تبدیل شدند و حتی برای تبلیغ  و دعوت مردم به منظور پیروزی او سنگ تمام گذاشتند، چه بسا که در این میان تحریم کنندگان انتخابات نیز  دیگران را به مشارکت در  انتخابات فرا خواندند.

اگر جریان تحجری که این روزها خاتمی و دیگران بیم ظهور مجدد آن را دارند بخواهد در مقابل رهبری هم بایستد آنگاه تصویر کنید  گروهای اصلاح طلب و حتی تحریمی ها را که در  مواجهه با این جریان به سمت چه کسی خواهند رفت و در دفاع از چه کسی ائتلاف خواهند کرد؟؟؟

این روزها خیلی به مرگ فکر می کنم، چنان که گویی این سایه سرد و سنگین همین چند قدمی است و ما سخت می دویم بی آنکه دامن این سایه متصل به دامن ما حتی دمی  از ما فاصله گیرد.

این روزها خیلی  به "مرگ" فکر می کنم.

درست زمانی که در اوج ناباوری ، چهار تن از یاران نزدیک احمدی نژاد موفق به کسب رای اعتماد از مجلس نشدند ،  درست زمانی که باهنر و توکلی  سرمست و خرسند از تلاش ها و مجلس گردانی های پشت برده خود برای به کرسی نشادن افراد معرفی شده خود در دولت بودند،

درست زمانی که مجلسیان به  چهار تن از یاران سابق احمدی نژاد در شهرداری جهت حضور در کابینه  " نه"  گفته بودند ، عده ای دیگر از هم اندیشان غیر منتقد احمدی نژاد در مجلس برآن دسته از  هم فراکسیونی های خود در جرگه منتقدان احمدی نژاد خرده می گرفتند که چرا کابینه را نا تمام گذاشتند.

برخی ها که بیشتر از دیگران به احمدی نژاد وفادار بودند نیز خبر از مافیای قدرت و ثروت دادند که  برای وزرای احمدی نژاد کمین کرده بودند، من که خبرش را فرستادم روی "ایلنا" نفهمیدم این مافیا  از کجا  و برای چه کابینه را نشانه رفت .

به هر تقدیر امروز هم حداد  نسبت به این سخنان نقض موضع گرفت که خوشبختانه خیلی یقه خبرنگار و رسانه ها را نگرفتو خوشبختانه دریافت که دوستان خودش از ناراحتی و یا احساس مسولیت گاف می دهند.

به پاس آنکه یقه ما امروز سالم ماند مطلبی که در شرق امروز  نوشتم را بخوانید .

یک گام به جلو 

دلتنگی های آدمی را باد ترانه ای می خواند

و رویا هایش را آسمان پر ستاره نادیده می گیرد

وقتی نادران که سالها در سپاه بود  و یک دستش را هم ظاهرا در جبهه های جنگ جا گذاشته است اینچنین  از نشستن پور محمدی بر کرسی وزارت کشور می ترسد و در صحن مجلس فریاد می زند:

نسبت به پلیسی شدن کشور هشدار می دهدم.

 وبار دیگر چنان که گویی به خبرنگاران پناه آورده باشد می گوید: تهدید من توسط طرفداران  پور محمدی جدی است....

وقتی عماد افروغ که به هر حال از لیست آبادگران به مجلس آمده اینک در مقابل شهردار آبادگر دیروز می ایستد ومی گوید:

" آقای احمدی نژاد! با توجه به سوابق اطلاعاتی و امنیتی پور محمدی و خبرهایی که از روی کار آمدان فرمانداران و استانداران اطلاعاتی می رسد به ما حق بدهید که بر خود بلرزیم."

وقتی.....

حال باید اقدام شگفت مجلس در عدم رای اعتماد  به چهار وزیر را تحلیل کرد یا اینکه آدرس را غلط  میرویم ، و  درگیری رسانه ها در تجزیه تحلیل و تفسیر این شگفتی مجلس همه از این روست که دیگر مخالفت های جدی و افشاگرانه الیاس نادران و عماد افروغ که به تعبیر رییس جمهور در نقد کابینه از مرز انصاف گذشتند، به فراموشی سپرده شود.

کدام مهم است ؟ اینکه چهار وزیر غیر کلیدی رای نیاوردند یا اینکه وزرای کلیدی و حساس کابینه در هیاهوی عدم رای اعتماد این چهار نفر آرام و با طمانینه بر کرسی های دولت تکیه می زنند؟ با آن همه هراسی که یاران نزدیک شان از این به قدرت نشستن آنها دارند ما  باید کدام را مهم بدانیم؟