امروز هم به مجلس راهم ندادند

ساعت 5/10 ديشب رسيدم خونه و به همه قول داده بودم كه ديگر پايم را به مجلس هفتم نگذارم. به همه كساني كه نگرانم بودند و به همه كساني كه گفتند ديگر در شان يك خبرنگار نيست كه براي ماندن در مجلس هفتم به ارزش گرايان و اصول گراياني كه يك روز دزد و روز ديگر بي نزاكتي و بي ادبي را از تريبون مجلس به خبرنگار نسبت داده اند التماس كنم. من هم قولي از جنس مساعد اما پر ترديد دادم كه خبرنگار پارلماني بودن را حداقل به مدت سه سال فراموش كنم. اما وقتي رسيدم خونه تيتر و عكس يك چند روزنامه را ديدم كه خوب مي دانستم كه موقت است و چند روز بعد از مقاومت به ياد ماندني جماعت رساننده خبر در مقابل اخراجم از مجلس هفتم، تنها چند انگ اثبات نشده دل آزار برايم مي ماند.

ياد روزي افتادم كه به عنوان خبرنگار پارلماني يكي از همين روزنامه هاي اصلاح طلب دعوت شدم اما بزرگان روزنامه گفتند آقاي مرتضوي اين خبرنگار را براي مقاله لباس شخصي ها احضار كرده و طبيعتا حساسيت هم روي ايشان زياد است و اين استدلالي شد كه از گزينش خودي ها هم مردود شدم.

همين خاطره دل آزار كافي بود تا قول مساعدم به همه دوستان نگرانم را فراموش كنم. فردا بايد مجلس بروم، باز هم به عنوان مهمان، تا از جناب باهنر بخواهم كه موارد بي نزاكتي و بي ادبي ام را مستند در  اختيارم قرار دهد و من هم با جسارت و شهامت از كساني كه در خانه ملت مورد بي حرمتي قرار گرفته اند عذر بخواهم.

امروز صبح راه افتادم بدون آنكه به كسي بگويم. مي دانستم منصرفم مي كنند. آمدم و تابش نماينده اردكان نيز همت كرد كه مرا به عنوان مهمان پذيرفت. اما كوهكن هم كمر همت بست و به گفته برادران حراست مجلس شخصا خودش را به آنها رساند تا بگويد "از اين پس مسيح علي نژاد به عنوان مهمان هيچ نماينده اي حق ورود به مجلس هفتم را ندارد ".

باز ماندم پشت در بسته و هزار اما و اگر كه بروم يا بمانم و به نماينده ها بگويم مجلس خانه ملت است يا خانه كوهكن. كه هيچ نماينده ديگري نمي تواند يك شهروند را به عنوان مهمان بپذيرد. اما گفتم شايد اين مصوبه هيات رئيسه مجلس باشد و من متهم به بي نزاكتي عليه يك تصميم رسمي هيئت رئيسه مي شوم.

با اين همه ماندم، اما اعتراض نكردم. ولي خبرنگاران ديگري كه پشت درهاي بسته مجلس با من ايستادند، اعتراض كردند و تهديد كه اگر مجلس خبرنگاري را بدون اثبات اتهامات مطرح شده اخراج كند، يك روز اخبار مجلس را پوشش نخواهند داد. اگر چه دوستان صميمي خودم كه در ناهار خوري مجلس قطعا خاطرات تلخ و شيرين بسياري با آنها داشتم به مصلحت پذيرند پاي اين نامه را امضا كنند، اما در نهايت من با همراهي گرم و سرشار از اعتماد و ايمان 8 خبرنگار معترض از مجلس هفتم براي سومين روز متوالي اخراج شدم به اميد آنكه مبادا بار ديگر وقتي كه تنها شدم فكر ديگري به سرم بزند كه احتمالا خيال پردازان متوهم باز هم جرياني عظيم را پشت يك تصميم ساده ام متصور شوند. اصلا چه اهميتي دارد. بگذار فكر كنند سماجت ذاتي ام يك جريان عظيم است كه مرا هدايت و رهبري مي كند.