توهم بزرگ

امروز، تمامي کساني که براي انتخابات و کانديداي مورد نظر خود دويده اند، به انتظار نتيجه دویدن هاي خود نشسته اند، و من هم مثل شب امتحان، دلهره عجيبي دارم؛ درسم را خوب نخوانده ام؟ ذهنم متمرکز نبود؟  اميدي به درس خواندن نداشتم؟ يا ....؟ نمي دانم.
من هم دویدم، از جنس خود دويدم ،براي آن که بشناسم، شاید کوچکتر و ذره تر از آن بودم که بشناسانم اما به سهم خود نگاه کردم. چشم در چشم، تا شاید به اندازه خودم بشناسانم.
به ستادهاي انتخاباتي 8 کانديداي انتخابات ریاست جمهوری رفتم و از نزديک تکاپو و دويدن هاي هواداران و حاميان نامزدهاي نهمين دوره انتخابات رياست جمهوري را لمس کردم، با نگاه و حس خودم و با  چند کانديدا نیز از نزدیک حرفزدم.

از تعلق ها و گرايش هاي فکري و اعتقادي ام فاصله گرفتم، اما به سختي و شدم خبرنگاري از جنس طيف وسيعي از هم نسل هاي خودم ،کساني که با انگيزه، هيجان و سرشار از اميد، به سيد محمد خاتمي رئيس جمهور بزرگ ايران ،آري بلندي گفتند تا نظاره گر ايراني نو و دگرانديش باشند، با همان سرخوردگي ها، ياس ها، هراس ها و باز هم کورسويي از اميد.

 به کانديداهايي نگاه کردم،که خود را براي نشستن در جايگاه رئيس جمهوري که اين روزها سخت خسته است و شايد غمگين آماده مي کردند، به هواردارانش نگاه کردم که هر کسي ازظن خويش، يار مي شد. به خبرنگاراني نگاه کردم که هر يک را دغدغه اي ، دردي، ايده اي يا درمان معيشتي، حول بازيگران انتخابات جمع ساخته بود.به....
فقط نگاه کردم، اما نه به اين معنا که بر همه احساسات و گرايشات فکري و سياسي ام فائق آمدم.
براي شقه شقه شدن همه مرغان هم آواز که پراکنده شده بودند، و در اردوگاه اصلاح طلبي هر کس ساز خويش به گونه اي ديگر کوک مي کرد، براي تغيير و تحولات هويدا و آشکاراي کساني در اردو گاه محافظه کاری رخت نو به تن کردند، براي جماعت خسته رسانه و خبر که سخت تهمت شنيدند و بازار تحقير شدن شان این روزها داغ بود و براي بسياري از رويدادهايي که از نزديک ديدم، نتوانستم بی تفاوت باشم/

و اما يک حس مشترک که در ستاد انتخاباتي تمامي کانديداها جريان داشت و من آن را در مصاحبت با نامزدها و هوادرانش از نزدیک لمس کردم ...

 بايد بنويسم، اگر ذهن آشفته ام ياري ام کند و اگر ياراي هضم رويدادهاي لحظه به لحظه فصل انتخابات را داشته باشم ،آغاز مي کنم قلم زدن بر صفحه کاغذ جديد براي سومين کتاب خود را؛ " توهم بزرگ"