هیاهوی 4 وزیر رد شده یا بیصدا نشستن بقیه بر کرسی قدرت؟

وقتی نادران که سالها در سپاه بود  و یک دستش را هم ظاهرا در جبهه های جنگ جا گذاشته است اینچنین  از نشستن پور محمدی بر کرسی وزارت کشور می ترسد و در صحن مجلس فریاد می زند:

نسبت به پلیسی شدن کشور هشدار می دهدم.

 وبار دیگر چنان که گویی به خبرنگاران پناه آورده باشد می گوید: تهدید من توسط طرفداران  پور محمدی جدی است....

وقتی عماد افروغ که به هر حال از لیست آبادگران به مجلس آمده اینک در مقابل شهردار آبادگر دیروز می ایستد ومی گوید:

" آقای احمدی نژاد! با توجه به سوابق اطلاعاتی و امنیتی پور محمدی و خبرهایی که از روی کار آمدان فرمانداران و استانداران اطلاعاتی می رسد به ما حق بدهید که بر خود بلرزیم."

وقتی.....

حال باید اقدام شگفت مجلس در عدم رای اعتماد  به چهار وزیر را تحلیل کرد یا اینکه آدرس را غلط  میرویم ، و  درگیری رسانه ها در تجزیه تحلیل و تفسیر این شگفتی مجلس همه از این روست که دیگر مخالفت های جدی و افشاگرانه الیاس نادران و عماد افروغ که به تعبیر رییس جمهور در نقد کابینه از مرز انصاف گذشتند، به فراموشی سپرده شود.

کدام مهم است ؟ اینکه چهار وزیر غیر کلیدی رای نیاوردند یا اینکه وزرای کلیدی و حساس کابینه در هیاهوی عدم رای اعتماد این چهار نفر آرام و با طمانینه بر کرسی های دولت تکیه می زنند؟ با آن همه هراسی که یاران نزدیک شان از این به قدرت نشستن آنها دارند ما  باید کدام را مهم بدانیم؟